Santpoort 1 mocht afgelopen zaterdag aantreden tegen het
sterke KC2. Toeval wilde dat ook het tweede team in dezelfde zaal aantrad tegen
KC3.
De wedstrijd zag er in het begin al heel somber uit toen good old Jan Burggraaf
binnen twee uur aan de kant werd gezet. Jan is niet aan schaken toegekomen en
werd m.i. vanuit de opening helemaal weggespeeld (1-0). Bas speelde met zwart
en kwam behoorlijk uit de opening en ook met tijdsvoordeel. Toch werd het
onduidelijk en het kwaloffer dat hij bracht op b6 zag er leuk uit maar of het ’t
beloofde voordeel opleverde, was maar de vraag. Toen ik wat verder in de partij
mijn blik naar links richtte, zag ik dat Bas een volle Toren achterstond maar
wel voor twee pionnen op c3 en d3. Toch was mijn oordeel ‘volkomen verloren’.
Dat bleek later ook te kloppen, maar een klein wonder gebeurde: Jan Bakker blunderde
zijn extra toren weg en verloor het resterende dame-eindspel. (1-1).
Zelf speelde ik met wit tegen Benjamin Go. Ik maakte een klein doch irritant
foutje in de opening waarna mijn eventuele wit voordeel als sneeuw voor de zon
verdween. Vond mijn stelling passief maar zwart begon mij kansen te geven toen
hij wat te traag speelde. Een paar keer had ik g4! kunnen spelen met groot
voordeel (in de analyse gaven we de beoordeling ‘onduidelijk’) maar ik keek
naar de verkeerde kant van het bord. Mijn tegenstander wist daarna vervolgens
verdiend het punt binnen te halen (2-1). Martijn speelde tegen mijn oud
clubgenoot (bij Kijk Uit) Gerard Rill. Met zwart kwam hij m.i. goed uit de
opening en wist met minder ruimte zijn tegenkansen goed te pakken door in het
centrum door te breken. Door een slimme tussenzet van wit werd een remisestand
in een keiharde nul omgezet. (3-1). Daarmee leek de wedstrijd beslist, maar net
zoals vorige keer boden de overige borden hoop op een kans op gelijkspel. Wim
Laurens speelde weer een kenmerkende partij voor hem en maakte waar wat hij op
de Whatsapp beloofde: gewoon slecht uit de opening komen en dan toeslaan. Aldus
geschiedde. Max Kerkvliet werd het slachtoffer. Die zal dat ook niet de eerste
twee uur gedacht hebben: pion voor en een lelijke geïsoleerde pion van zwart
(WL) op d5. De stelling zag er niet fris uit. Maar WL kan wel schaken en wist
wit langzaam maar zeker in de problemen de brengen en besliste de partij met
een fraai mat (3-2). Overige borden: Wim Eveleens: inschatting, iets beter.
Daan verlies tot remise. Harmen goede winstkansen. Als alles de goede kant zou
opvallen, zouden we de wedstrijd nog kunnen winnen, zei iemand. Ja, maar al
snel werd duidelijk dat we dat niet mee gingen maken. Wim Eveleens moest ineens
afwikkelen naar een pionneneindspel dat m.i. al verloren was en even later door
hem werd opgegeven (4-2). Wat er precies mis is gegaan weet ik niet maar hier
verliep iets niet helemaal regelmatig. Harmen had tegen Daan In’t Veld een
klein voordeeltje vanuit de opening. Zwart bleef met een zwakke loper tegen
actief paard opgescheept te zitten. Dat bleek genoeg te zijn om af te wikkelen
naar een gewonnen Toreneindspel van Harmen dat hij vakkundig omzette in een
punt (4-3). De kans op 4-4 was inmiddels al helemaal uit zicht want Daan moest
keepen in een vier toreneindspel met een pion minder. Hij baalde volgens eigen
zeggen dat hij in de opening een zet omdraaide en de gehele partij tot aan het
eindspel met een pion minder speelde. De klok bleek uiteindelijk de beslissing
te brengen. Of de stelling te keepen was, zal nader bezien moeten worden (5-3).
Weliswaar een verdiende overwinning van KC maar waarin Santpoort onvoldoende de
kansen benutte of taaiheid liet zien.  


Geef een antwoord