Schaakclub Santpoort

Vandaag zouden we voor het eerst in de nieuwe speelzaal De Veste gaan spelen. Hoewel de zaal een stuk kleiner is dan de vorige, bood De Veste toch ook een paar nieuwe voordelen – en helaas ook wat onverwachte nadelen.
Met twee teams in De Veste bleek te kunnen: alle tafels aan elkaar met voldoende ruimte om ongehinderd koffie te halen (wat bijvoorbeeld niet lukt bij Tata). Hoewel: we hoorden af en toe wat servies sneuvelen, zowel door een van de spelers als in de ruimte naast ons (een van de onverwachte nadelen: erg rumoerig). Maar het voordeel was dat we weinig tot geen last hebben en hadden van Polderhuisbezoekers. Een van die bezoekers was Sinterklaas met zijn Pieten. De voorgaande jaren hadden we daar ook mee te maken, hoewel niet heel storend maar toch wat gedoe. (spelers die slecht staan beginnen zich dan te ergeren). Maar in De Veste ging dit alles geheel aan ons voorbij. Het zou een aparte middag worden. In ieder geval qua koffie halen in het Polderhuis. De rijen waren niet heel lang maar ik was niet de enige die na 6 pogingen pas bij de 7e keer uiteindelijk terugkwam met koffie. Het liep daar -eufemistisch gesteld- niet soepel. Dit bruggetje had ik even nodig want…. Met het eerste team liep het uiteindelijk ook niet soepel. Opnieuw verloren van onze Angstgegner De Waagtoren 2. Maar deze keer was het zó onverdiend. Om één voorbeeld te noemen: Rob voerde zijn laatste zet iets te sloom uit -in totaal gewonnen stand- en ging door zijn vlag. Heel jammer, 2 matchpunten weg en veel halve punten her en der gemorst. Laten we de spelers zelf maar aan het woord laten.

Jelle
speelde op bord 2 met de witte stukken en kwam prettig uit de opening, maar in het middenspel miste hij een paar cruciale zetten en kwam minder goed te staan.  Na een foute zet van Jelle kwam de stelling van wit helemaal onder druk te staan en stortte de stelling snel in. Hij kon daarna helaas niets anders dan opgeven.

Martijn die aan bord 3 zat schrijft het volgende: Mijn tegenstander bouwde niet geweldig op en daardoor stond ik al na zet 4 beter met zwart. Ik ben tevreden met mijn opbouw. De gehele partij prettiger gestaan. Maar toch vond ik het lastig om erdoorheen te breken. Wit kon niet veel maar stond toch redelijk solide. Paar goede voortzettingen gemist. In de partij 1 concrete winst op zet 33 gemist en daarna was de stand volkomen gelijk en werd remise snel getekend. 

Peter speelde met zwart aan bord 1 tegen leeftijdgenoot Nico Hauwert. We hadden nog niet eerder tegen elkaar gespeeld. Zwart kwam prettig uit de opening, dat werd steeds een klein beetje uitgebouwd. Nico bood remise aan maar dat werd geweigerd. En op het moment dat Peter het uit kon maken (26…Thd8!), en deze winnende zet ook zag, ging hij nog even op zoek naar toch iets simpelers en deed hij een zet die hij zojuist verworpen had. In feite was niet dat rampzalig want de stand op het bord was nog steeds gewonnen. Maar in het hoofd vonden de nodige ‘errors’ plaats. In plaats van rustig te concentreren op de nieuwe stand, bleek het balen over de gekozen voortzetting de voorrang te krijgen. Na een tweede winst gemist te hebben (28…Td2!) , kwam wit met de zet 30.a3!. Een enorme koude douche: het leek alsof ik een stuk ging verliezen, maar na bijna al mijn tijd verbruikt te hebben zag ik nog een redding als alternatief voor direct opgeven: 30…Ld6!. Ik verloor geen stuk, wel een kwaliteit. Maar Nico greep meteen mis op de 32e zet -hoewel de winst nog niet zo gemakkelijk was, kon ik met het fraaie 33…Ld4!! mij redden. Nu was het wit die de remise moest maken en wit liet zich ook niet onbetuigd want wist de enige twee zetten te vinden die voor hem de remise maakten: 34.Tb8! en 35.Tg8!. Al met al geen foutloze partij maar zowel leerzaam als interessant (0,5).

Hans speelde iets te optimistisch in de opening waardoor de tegenstander beter kwam te staan. Omdat de tegenstander vooral ging/bleef staan kreeg Hans toch nog kans om te pushen. Helaas miste hij richting het eind 2x de kans om c4 te spelen en werd het remise.

Sereyo schrijft het volgende over zijn partij aan bord 4. Ik kwam in een interessante opening terecht waarbij de koning van mijn tegenstander lang in het midden bleef. Nadat een aantal stukken geruild was leek het ergste gevaar voor mijn tegenstander voorbij, maar kon ik dusdanig veel dreigingen creeëren dat ik uiteindelijk een winnende aanval kreeg toen we allebei in tijdnood zaten.

Aan het zevende bord speelde Rob met zwart tegen Chaim Bookelman. In de opening stond Rob prettig, maar nog niet veel meer dan dat. Halverwege het middenspel zette zwart z’n stukken steeds naar betere velden, terwijl wit planloos speelde. Stukje bij beetje werd de stelling van prettig, naar iets beter, naar veel beter tot compleet gewonnen. Samen met het feit dat zwarts tegenstander slechts enkele minuten op de klok had, kan je bijna niet geloven dat het mis kan gaan. En dat kon het toch. Op zet 40 (in compleet gewonnen stelling) speelt Rob z’n zet, druk de klok in, maar net te laat. Vlag. Verloren. Een deceptie. Niet alleen voor hem persoonlijk, maar dit was ook het verdiende punt geweest voor het team. Helaas, schaken is soms hard (0).

Dave speelde een lastige pot en kwam met lichte tegenwind uit de opening. Na een geforceerde dame ruil bleef het daarna heel de partij gelijk op staan. Dave bleef nog lang proberen maar zijn tegenstander speelde sterk en wist een pion te winnen in een eindspel. Deze was alleen niet te houden waarna zijn tegenstander een remise aanbod deed. Op dat moment stond het 3.5 – 2.5 voor de Waagtoren. Er werd dus nog even verder gespeeld maar 5 zetten later stelde Dave dan toch remise voor (0,5).

Menno schrijft het volgende: Ik speelde met wit een wat langzame opening waar ik het heel lastig vond het juiste plan te vinden. Mijn tegenstander speelde alles ook rustig mee en we manoeuvreerden beiden onze paarden wat heen en weer. Op zet 24 blunderde ik de partij volledig weg, maar ik wist het met tactiek 15 zetten later te redden. Wat volgde was een zeer lastig eindspel maar werd uiteindelijk door zetherhaling remise (0,5).

Geef een reactie