Aan mij de eer het verslag te maken van onze helden uit Velsen en omgeving. Normaal ben ik altijd via bloed zweet en tranen het laatst klaar, maar ditmaal werd ik getrakteerd op een smakelijke opening waar ik zonder het te weten een listig nieuwtje verzon waar mijn sympathieke tegenstander intrapte waardoor ik na 11 zetten aan het bier kon. Tijd genoeg om naar de anderen te kijken.
 
Bijna net zo snel was Patrick van Lommel klaar. Die kent zijn zaakjes goed en kwam met een licht plusje uit de opening. Omdat de Robbie Hartoch trofee ook wat waard is en het met teamgenoten goed ging, nam onze man geen risico en pakte zijn geliefde halfje.
 
Dat het goed ging bewees Bas Haver. Hij speelde tegen een lief Vlaams jongetje. Lief niet in de laatste plaats omdat hij een 0-0-0+ over het hoofd zag wat de partij vrijwel meteen besliste. Een paar krachtzetten later en de brave zuiderbuur kon zijn gekwelde monarchje beteuterd omgooien.
 
Alle kans op een stevige overwinning. Toch was het nog niet gedaan. Weliswaar hadden we vertrouwen in de diverse stellingen maar het was wel een flink rommeltje op een aantal borden.
 
In de tijdnoodfase klaarde de mist op. Peter de Roode stond de hele tijd materiaal voor maar zijn tegenstander wist een uit de nood geboren torenoffer behoorlijk griezelig te maken. Pas toen Peter de verdedigende krachtzet Dg3! vond, was het  gedaan met het zwarte verzet en kon de vlag bijna uit.
 
Onze grote roerganger Ilias moest het beslissende punt dan maar binnenkoppen. Dat kon door een aantal nauwkeurige zetten te doen. Hij had daar gelukkig genoeg tijd voor en dan weten we het resultaat.
 
Dat resultaat had nog kunnen oplopen als Wim Eveleens zijn messen op het eind wat scherper had geslepen want dan had voormalig (sorry Cesar) sterspeler Becx – die de halve partij droevig kijkend op de achterste rijen speelde – naar zijn halfje kunnen fluiten.
 
Helemaal zeuren hoeven we niet over de uiteindelijke uitslag 5,5-2,5. Daan Haver had de hele partij licht voordeel, maar niet genoeg. Toen het team gewonnen had ging hij tot het gaatje (heel goed Daan, we zijn trots op je) en had uiteindelijk zelfs moeten verliezen. De tegenstander had de tweede fase knap gespeeld maar weigerde de genadestoot uit te delen. Brabantse gastvrijheid.
 
Tussendoor moesten we onze enige nul van de dag incasseren doordat Wim Laurens Gravemaker weggerekend werd door zijn tegenstander die handig omging met de geboden kansen. Shit happens.
 
Na deze uitslag is alles in de poule nog mogelijk, al kan niet ontkend worden dat Spijkenisse de beste papieren heeft.

Geef een antwoord